Poetry, short texts, song lyrics that move me
- Dulce et Decorum est (by Wilfred Owen)
Bent double, like old beggars under sacks,
Knock-kneed, coughing like hags, we cursed through sludge,
Till on the haunting flares we turned our backs,
And towards our distant rest began to trudge.
Men marched asleep. Many had lost their boots,
But limped on, blood-shod. All went lame, all blind;
Drunk with fatigue; deaf even to the hoots
Of tired, outstripped Five-Nines that dropped behind.Gas! Gas! Quick, boys!—An ecstasy of fumbling,
Fitting the clumsy helmets just in time,
But someone still was yelling out and stumbling,
And flound’ring like a man in fire or lime.Dim through the misty panes and thick green light,
As under a green sea, I saw him drowning.In all my dreams before my helpless sight,
He plunges at me, guttering, choking, drowning.If in some smothering dreams, you too could pace
Behind the wagon that we flung him in,
And watch the white eyes writhing in his face,
His hanging face, like a devil’s sick of sin,
If you could hear, at every jolt, the blood
Come gargling from the froth-corrupted lungs,
Obscene as cancer,
Bitter as the cud
Of vile, incurable sores on innocent tongues,–
My friend, you would not tell with such high zest
To children ardent for some desperate glory,
The old Lie: Dulce et decorum est
Pro patria mori.By Wilfred Owen, English poet and soldier. He was killed during the final week of World War I. This poem was published posthumously in 1920 by his friend and mentor Siegfried Sassoon, another war poet.
- De idioot in het bad (by M. Vasalis)
Met opgetrokken schouders, toegeknepen ogen,
haast dravend en vaak hakend in de mat,
lelijk en onbeholpen aan zusters arm gebogen,
gaat elke week de idioot naar ’t bad.De damp, die van het warme water slaat
maakt hem geruster: witte stoom…
En bij elk kledingstuk, dat van hem afgaat,
bevangt hem meer en meer een oud vertrouwde droom.De zuster laat hem in het water glijden,
hij vouwt zijn dunne armen op zijn borst,
hij zucht, als bij het lessen van zijn eerste dorst
en om zijn mond gloort langzaamaan een groot verblijden.Zijn zorgelijk gezicht is leeg en mooi geworden,
zijn dunne voeten staan rechtop als bleke bloemen,
zijn lange, bleke benen, die reeds licht verdorden
komen als berkenstammen door het groen opdoemen.Hij is in dit groen water nog als ongeboren,
hij weet nog niet, dat sommige vruchten nimmer rijpen,
hij heeft de wijsheid van het lichaam niet verloren
en hoeft de dingen van de geest niet te begrijpen.En elke keer, dat hij uit ’t bad gehaald wordt,
en stevig met een handdoek drooggewreven
en in zijn stijve, harde kleren wordt gesjord
stribbelt hij tegen en dan huilt hij even.En elke week wordt hij opnieuw geboren
en wreed gescheiden van het veilig water-leven,
en elke week is hem het lot beschoren
opnieuw een bange idioot te zijn gebleven.By M. Vasalis (pseudonym for Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans, poet and psychiatrist)
- The One (by Alex Grey)
Fifteen billion years ago,
Before the beginning,
In the Studio of Eternity
There was a blank canvas,
Nothingness,
Pregnant with the possibility of Everything.
Then—A MIRACLE!
Our Collective Being,
The Divine Artist—the Creator God,
Aching to express, to exist,
Exploded itself/ourself into a cascade of lightselves.
A cosmic orgasm
Big-banged us into creation,
Perfect in ratios, rhythms, and forms.
The Universe is a storm of light emerging,
Ever birthing, ever dying
Plasma selves, atom selves, molecular selves, cell selves,
Conscious lumps of DNA.
Ascending selves scaling evolving chains of Being.
Souls inside brightening,
Hardening into botanical and biological bodies.
Plant self, animal self,
Myself, yourself, ourselves,
Family selves, city self, nation self,
An earth full of eyes sees everything on earth
And we are that!
Planet self, star self, galactic self,
Self as galactic cluster,
Self as entire web of Cosmos
With amnesia.
Our current artistic dilemma is to wake up
To the truth that we are the One Godself,
Creating the Universe—Every dayBy Alex Grey
- Wiegelied (by Moes Wagenaar)
Ik wil een lampje met een touw en als ik daar aan trek
dat er een lied komt en iemand om te dansen
iemand kalm en stil in het schemerlicht
die me vasthoudt om te dansenEn dat het lied dat bij het lampje hoort
fijn laat zien, aan de danser en aan mij
waarin de schoonheid van de dingen zit
de weerloosheid, en ondertussen dansen wij.By Moes Wagenaar
Published in 2009 as song&video here - Patches (by Margaret Rucker)
I wear a silken flower on my shoulder,
An orchid made of velvet and of lace,
Because a hard wind, driving through my garden,
Of its carousals left relentless trace
In broken stems and darkened leaves. This autumn
I wear a silken flower in their place.My marble god lies broken in the garden,
But I will patch him till he looks like new,
So people will not guess that he is shattered,
A lifeless Eros made of stone and glue.
And since I’ve learned to patch, you needn’t love me
If but for a while you will pretend you do.by Margaret Rucker, unpublished during her life (1907-1959). Her scrapbook was rescued from a garbage bin by Chicken John Rinaldi, and some of her works were published in a book and concept album about her by Jason Webley and friends in 2014.
- Interior (by Dorothy Parker)
Her mind lives in a quiet room,
A narrow room, and tall,
With pretty lamps to quench the gloom
And mottoes on the wall.There all the things are waxen neat
And set in decorous lines;
And there are posies, round and sweet,
And little, straightened vines.Her mind lives tidily, apart
From cold and noise and pain,
And bolts the door against her heart,
Out wailing in the rain.by Dorothy Parker, first published in 1926